KOMUNIKATY

Szanowni Państwo,

Komunikat z dnia 28.05.2026r

Szanowni Państwo,

Szanowny Panie Konserwatorze,
w związku z opublikowanym w dniu 19 maja 2026 r. wpisem na Facebook’u Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczącym inwestycji przy Al. Ignacego Jana Paderewskiego 35 we Wrocławiu, prowadzonej przez Dolnośląskie Inwestycje S.A. S.K.A., przedstawiamy niniejsze stanowisko Spółki.
Na wstępie podkreślamy, że nie kwestionujemy znaczenia ochrony zabytków, historii Stadionu Olimpijskiego, dawnych terenów sportowych ani zespołu Parku Sportowego Zalesie. Inwestycja została zaprojektowana z poszanowaniem wartości chronionych wynikających z obowiązującego stanu prawnego, współtworzonego przy aktywnym udziale DWKZ na przestrzeni lat. Dlatego też sprawa ta nie może być jednak przedstawiana z pominięciem pełnej chronologii działań organów publicznych, w tym działań i rozstrzygnięć organu konserwatorskiego.
Wpis DWKZ na Facebook’u nie ma jakiegokolwiek wiążącego charakter prawnego, w przeciwieństwie do dotychczasowych decyzji wydanych na przestrzeni lat właśnie przez DWKZ, które to rozstrzygnięcia nadal funkcjonują w obrocie prawnym i kształtują obecny stan prawny nieruchomości, na której Spółka realizuje inwestycję. Natomiast wśród faktów które wymienia DWKZ całkowicie pomijanych jest kilka kluczowych aspektów wymienionych w dalszej części stanowiska Spółki. Przede wszystkim jednak DWKZ pomija prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), potwierdzający, że ruiny obiektów znajdujących się na nieruchomości Spółki, nie zostały wpisane do rejestru zabytków. W konsekwencji posługiwanie się przez DWKZ sformułowaniem: „decyzja zezwala na likwidację zabytku trybun ziemnych, wpisanych do rejestru zabytków i wymienionych w decyzji o wpisie do rejestru zabytków” stanowi dowolną, a co za tym idzie, zbyt daleko idącą wykładnię pojęcia „zabytek” w świetle obiektów wpisanych do rejestru zabytków, wymienionych w decyzji DWKZ z dnia 14.06.1991 r. nr A/4225/457/Wm. Wiążącej wykładni dokonał natomiast NSA, który w prawomocnym wyroku jednoznacznie stwierdził, że „W katalogu tym nie wymieniono obiektów stanowiących przedmiot sporu w niniejszej sprawie”.
Fakt przesądzenia przez NSA braku wpisu trybuny ziemnej do rejestru zabytków należy uznać za kluczowy zważywszy na liczne rozbieżności w interpretacji zakresu ochrony konserwatorskiej ruin usytuowanych na nieruchomości Spółki, a które to rozbieżności potwierdzają także stanowiska opublikowane przez DWKZ we wpisie na Facebook’u.
DWKZ twierdzi, że „dopuszczenie inwestycji jest efektem w głównej mierze pozwolenia wydanego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków”, podczas gdy wśród podstawowych faktów na które powołuje się we wpisie całkowicie pomija fakt wydania decyzji, która zapoczątkowała zmiany struktury funkcjonalno-przestrzennej terenów olimpijskich. Pierwszym bowiem istotnym elementem tej chronologii jest decyzja nr 844/2008 Dolnośląskiego Konserwatora Zabytków z dnia 9 lipca 2008 r., którą wyrażono zgodę na dokonanie podziału nieruchomości i wydzielenie działek z obszaru objętego wpisem do rejestru zabytków. W wyniku tego podziału wydzielono między innymi działkę o obecnym numerze 1/8, obejmującą otwarty basen kąpielowy z trybuną ziemną. W opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa wskazano wprost, że „granice wyznaczonych działek są niezgodne z historycznymi podziałami funkcjonalnymi i kompozycyjnymi terenu wokół basenu”.
Nie można więc pomijać faktu, że formalne rozbicie historycznego układu nastąpiło dużo wcześniej i przy aktywnym udziale organu konserwatorskiego. Tym bardziej istotne jest to, że w korespondencji DWKZ do poseł Małgorzaty Tracz wskazano wprost: „Podział ten naruszył walory zabytkowe i doprowadził do rozbicia i dezintegracji istniejącej struktury funkcjonalno- przestrzennej całego zespołu .” Tego rozbicia nie można dziś przypisywać dopiero inwestycji prowadzonej legalnie przez Spółkę.
W tej samej korespondencji wskazano również: „że dokonanie podziału stanowiło konsekwencję przyjętego założenia, iż baseny – już w momencie wpisania do rejestru zabytków całego tego terenu – utraciły poziom oryginalności,”
Ten cytat ma zasadnicze znaczenie. Skoro sam DWKZ wskazuje, że dokonanie podziału było konsekwencją przyjętego założenia, iż baseny już w momencie wpisania całego terenu do rejestru zabytków utraciły poziom oryginalności, to oznacza, że organ konserwatorski nie tylko wiedział o procesie przekształcania tego terenu, ale sam przyjął założenie, które pozwoliło na jego późniejszy podział. W konsekwencji to właśnie wcześniejsze stanowisko i działanie organu konserwatorskiego przyczyniło się do rozbicia pierwotnej struktury funkcjonalno-przestrzennej tego fragmentu terenów olimpijskich.
DWKZ przytaczając we wpisie na Facebook’u obszerny cytat z opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa, całkowicie pominął fragment, w którym autor tej opinii odnosząc się do pozwolenia na budowę wskazał, że „podstawę do tego kroku stanowią wcześniej podjęte decyzje Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dopuszczające wydzielenie działek i akceptację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego”. Przytoczone stanowisko jedynie potwierdza akcentowane przez Spółkę źródło dokonanych przekształceń terenów olimpijskich.
Decyzja podziałowa spowodowała dekompozycję zlokalizowanej zabudowy, poprzez odłączenie od zespołu basenów budowli wchodzących w jego skład tj. brodzika i części trawiastej plaży i zagospodarowania terenu. Decyzja podziałowa DWKZ spowodowała, że relacje funkcjonalno-przestrzenne zostały na nowo ukształtowane. Nie sposób więc twierdzić jakoby obszar, na którym pierwotnie usytuowany był zespół basenów, stanowił – od 2008 r. – nadal spójną całość. Oddzielenie brodzika z pergolą oraz trawiastej plaży od niecek basenowych utwierdziło brak zamiaru kontynuowania przez DKWZ pierwotnego założenia Richarda Konwiarza i zachowania zabudowy basenu otwartego. Decyzja podziałowa ukonstytuowała nowy stan prawny, kształtując nowy ład zagospodarowania, który uwzględniony został na dalszym etapie działań podejmowanych wobec tych terenów. Mianowicie drugim kluczowym etapem był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia nr XLVI/1106/13 z dnia 27 czerwca 2013 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy Adama Mickiewicza i alei Ignacego Jana Paderewskiego we Wrocławiu. Plan ten dopuścił, jako jedną z równorzędnych funkcji zabudowy dopuszczonej na terenie oznaczonym symbolem 8US (na którym zlokalizowana jest działka nr 1/8), budynek zamieszkania zbiorowego.
Projekt tego planu był uzgadniany przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Postanowieniem nr 275/2013 z dnia 26 marca 2013 r. organ konserwatorski uzgodnił projekt planu miejscowego obejmujący zarówno część tekstową, jak i część graficzną. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano wprost, że przedmiotowy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wskazanego obszaru: „nie narusza zasad ochrony zabytków”.
To właśnie DWKZ miał w 2013 r. właściwy moment, aby zakwestionować kierunek zagospodarowania i zabudowy tego terenu. Na etapie planu miejscowego rozstrzygano funkcje, parametry, linie zabudowy i przyszłe możliwości inwestycyjne terenu 8US. Jeżeli organ wojewódzki uważa obecnie, że dopuszczona w planie forma zabudowy i zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z ochroną konserwatorską tego terenu, to zasadnicze pytanie brzmi: dlaczego DWKZ nie zakwestionował jej w 2013 r., kiedy uzgadniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który linię zabudowy przyszłych obiektów kubaturowych wyznaczał właśnie w miejscu trybuny ziemnej?!
Istotne jest również to, że na etapie prac nad planem miejscowym nie wprowadzono zapisu dotyczącego przebudowy lub rozbudowy istniejących na terenie oznaczonym symbolem 8US obiektów sportowych.
Jeżeli intencją organów i planistów miało być wyłącznie odtworzenie, przebudowa albo rozbudowa istniejącej infrastruktury sportowej, taki zapis powinien zostać wyraźnie ustanowiony w planie. Skoro miejscowy plan nie zawiera takiego nakazu, a jednocześnie dopuścił zabudowę zamieszkiwania zbiorowego, nie można dziś twierdzić, że plan nie przewidywał realnej możliwości zabudowy tego terenu.
Ten punkt ma także istotne znaczenie z perspektywy obrotu gospodarczego. Gdyby na etapie planu miejscowego organ konserwatorski wskazał, że zabudowa zamieszkiwania zbiorowego w parametrach określonych w MPZP jest niedopuszczalna i nakazał odbudowę obiektów, wówczas sytuacja inwestycyjna działki wyglądałaby zupełnie inaczej. Można zasadnie postawić pytanie, czy Spółka w ogóle zainteresowałaby się tą nieruchomością, gdyby dokument planistyczny nie przewidywał takiej możliwości. Miejscowy plan ma istotne znaczenie gospodarcze dla inwestorów, ponieważ określa możliwości i warunki zagospodarowania terenu, wpływając tym samym na bezpieczeństwo inwestycji, zarówno na etapie ich projektowania, jak również realizacji. Wiąże w takim samym stopniu każdego przyszłego inwestora, jak również orzekające organy administracji publicznej.
Kolejnym etapem były działania DWKZ w 2020 r. Jak wskazał później NSA, DWKZ w pismach z dnia 3 lipca i 21 października 2020 r. określił warunki postępowania w przypadku odkrycia podczas robót ziemnych zabytków archeologicznych. W toku sprawy wskazywano również, że dla planowanego zakresu prac: „nie warunkuje się konieczności uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na badania archeologiczne”.
Powyższe potwierdza, że DWKZ miał wiedzę o inwestycji już na wstępnym etapie poprzedzającym złożenie przez Spółkę wniosku o pozwolenie na budowę, a w konsekwencji miał czas i stosowne narzędzia prawne, aby podjąć ewentualne działania, gdyby w jego ocenie zaprojektowane zamierzenie inwestycyjne naruszało wartości zabytkowe. Pomimo tych kompetencji, nie podjął jakichkolwiek działań w tym zakresie.
Następnie Miejski Konserwator Zabytków we Wrocławiu wydał decyzję nr 708/2020 z dnia 7 września 2020 r., udzielającą pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków obszarowo, polegających na budowie budynku zamieszkania zbiorowego z parkingiem podziemnym na działce nr 1/8, AM-9, obręb Zalesie.
DWKZ wskazuje dziś, że decyzja ta była obarczona poważną wadą. Trzeba także przypomnieć, że Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków został wskazany w tej decyzji „do wiadomości”, a więc otrzymał tę decyzję. Oznacza to, że organ konserwatorski miał wiedzę o wydaniu pozwolenia konserwatorskiego praktycznie od momentu jej wydania. Był to kolejny etap procesu inwestycyjnego, w ramach którego DWKZ mógł podjąć stosowne działania w ramach posiadanych kompetencji.

Następnie Prezydent Wrocławia decyzją nr 842/2021 z dnia 16 marca 2021 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę domu studenckiego wraz z lokalami usługowymi przy al. Paderewskiego 35 we Wrocławiu.
To rodzi zasadnicze pytanie: dlaczego DWKZ, który dziś tak jednoznacznie krytykuje decyzję MKZ, mając wiedzę o tej decyzji od początku (jak i na wcześniejszym etapie zanim Spółka wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę, do którego zobowiązana była załączyć wymienione powyżej rozstrzygnięcia DWKZ dot.zabytków archeologicznych oraz wycinki drzew), nie podjął w ramach swoich kompetencji stosownych działań prawnych, zanim decyzja została skonsumowana przez pozwolenie na budowę?
Sprawa pozwolenia na budowę została następnie oceniona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2025 r. NSA uchylił decyzję stwierdzającą nieważność pozwolenie na budowę. Skutkiem tego było przywrócenie do obrotu prawnego ostatecznej i prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę nr 842/2021 z dnia 16 marca 2021 r.
NSA wskazał, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 14 czerwca 1991 r. o wpisie do rejestru zabytków nie zawierała jednoznacznego i oczywistego określenia zakresu ochrony obiektowej. NSA podkreślił również, że w katalogu obiektów objętych ochroną jednostkową nie wymieniono obiektów niecek basenowych, szatni i trybun, co wykluczało możliwość uznania, że pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.
NSA wskazał także, że inwestor dysponował ważnym i niewyeliminowanym z obrotu prawnego pozwoleniem konserwatorskim na prowadzenie robót budowlanych, obejmującym także roboty rozbiórkowe. Organ wydający pozwolenie na budowę miał zatem prawo oprzeć się na tym pozwoleniu i przyjąć, że wymogi ochrony zabytków zostały spełnione.
Szczególnie istotny jest następujący fragment uzasadnienia NSA:
„Dysponując tymi dokumentami oraz wskazaną wyżej decyzją nr 708/2020 Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 7 września 2020 roku Prezydent Miasta Wrocławia miał podstawy do przyjęcia, że inwestor otrzymał wymagane zgody właściwych organów ochrony zabytków na projektowane we wniosku roboty budowlane, w tym także roboty rozbiórkowe”.
Trudno więc nie zauważyć, że w stanowisku DWKZ zabrakło odniesienia do najważniejszego elementu wyroku NSA. A mówimy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – najwyższym sądzie w Polsce w sprawach administracyjnych, którego wyroki stanowią ocenę legalności działań organu administracji publicznej i są wiążące dla tych organów. To nie jest kolejna opinia, komentarz ani stanowisko w mediach społecznościowych. To rozstrzygnięcie sądu, który uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 2 listopada 2021 r. i decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lipca 2022 r., stwierdzając brak podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlaczego więc wśród wielu linków udostępnionych przez DWKZ zabrakło linku do tego kluczowego wyroku?
W tym kontekście szczególnie istotne jest również to, że Spółka oficjalnie poinformowała DWKZ o zamiarze kontynuacji robót budowlanych. Pismem z dnia 14 stycznia 2026 r. Spółka poinformowała DWKZ, że w najbliższych miesiącach przystąpi do realizacji inwestycji polegającej na budowie domu studenckiego wraz z lokalami usługowymi przy al. Ignacego Jana Paderewskiego 35 we Wrocławiu.
Tymczasem w opinii Instytutu Dziedzictwa Narodowego z dnia 10 marca 2022 r., , przywoływanej przez DWKZ, pojawia się określenie o „nowej dominancie widokowej”. Trzeba jednak pamiętać, że chodzi o budynek, którego wysokość stanowi ok. 80% limitu dopuszczonego przez plan miejscowy. Nie jest to więc projekt wykorzystujący maksymalne parametry planu. Przeciwnie – plan miejscowy uzgodniony bez uwag przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dopuszczał znacznie większe wykorzystanie terenu niż to, które faktycznie przyjęto w zatwierdzonym projekcie budowlanym.
Faktyczny projekt budowlany nie wykorzystuje maksymalnie parametrów MPZP. Według analizy chłonności wskaźnik intensywności zabudowy to jedynie ok. 27% tego, na co pozwala MPZP, powierzchnia zabudowy to ok. 69% dopuszczalnej powierzchni, wysokość budynku to ok. 80% limitu, a teoretyczna chłonność nadziemna to tylko ok. 56% możliwej chłonności. Oznacza to, że plan miejscowy, uzgodniony bez uwag przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, dopuszcza znacznie większe wykorzystanie terenu niż to, które faktycznie przyjęto w zatwierdzonym projekcie budowlanym.
Jeżeli dziś mówi się o utracie „wartości zabytkowych” tej części założenia, to naturalne jest pytanie, dlaczego te wartości nie zostały skutecznie zabezpieczone wcześniej – na etapie planu miejscowego, wpisu do rejestru w części odnoszącej się do zabudowy na działce albo weryfikacji decyzji konserwatorskiej, zanim została ona skonsumowana przez pozwolenie na budowę.
W tym zakresie warto odnotować również stanowisko Prezydenta Wrocławia. Nie chodzi przy tym o ocenę polityczną czy wizerunkową, ale o podstawową zasadę państwa prawa: organ administracji architektoniczno-budowlanej, rozpoznając wniosek inwestora o pozwolenie na budowę w oparciu o obowiązujący plan miejscowy, decyzję konserwatorską oraz kompletną dokumentację projektową, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Ten wniosek jest zbieżny z oceną NSA, który potwierdził, że Prezydent Wrocławia miał prawne podstawy, aby oprzeć się na pozwoleniu konserwatorskim i przyjąć, że inwestor uzyskał wymagane zgody właściwych organów ochrony zabytków, w świetle decyzji o wpisie do rejestru i miejscowego planu (którego postanowienia uwzględniają zakres ochrony konserwatorskiej wynikającej z decyzji o wpisie do rejestru).
Dzisiejsze stanowisko DWKZ wymaga uzupełnienia o pełny kontekst sprawy, gdyż pomimo, że w swoim wpisie na Facebook’u DWKZ wskazuje na „kilka podstawowych faktów”, wśród nich nie wymienia jednak własnych działań których skutki współtworzą obecny stan faktyczny i prawny tych terenów, jak również pomija kluczowy dla inwestycji wiążący wyrok NSA. Nie można pomijać faktu, że już decyzją nr 844/2008 Dolnośląski Konserwator Zabytków wyraził zgodę na podział nieruchomości, którego skutkiem było rozbicie historycznego układu wokół basenu. Nie można pomijać, że sam DWKZ wskazywał później, iż podział „naruszył walory zabytkowe” i doprowadził do „rozbicia i dezintegracji” struktury funkcjonalno-przestrzennej całego zespołu. Nie można pomijać, że w tej samej korespondencji wskazano, iż dokonanie podziału było konsekwencją założenia, że baseny już w momencie wpisu całego terenu do rejestru utraciły poziom oryginalności. Nie można pomijać, że postanowieniem nr 275/2013 z dnia 26 marca 2013 r. DWKZ uzgodnił projekt MPZP i stwierdził, że projekt ten „nie narusza zasad ochrony zabytków”. Nie można pomijać, że uchwałą nr XLVI/1106/13 z dnia 27 czerwca 2013 r. dopuszczono na terenie 8US zabudowę zamieszkiwania zbiorowego. Nie można pomijać, że DWKZ w pismach z dnia 3 lipca i 21 października 2020 r. zajmował stanowisko w sprawie warunków archeologicznych. Nie można pomijać, że decyzja MKZ nr 708/2020 z dnia 7 września 2020 r. została przekazana WUOZ „do wiadomości”. Nie można pomijać, że DWKZ wystąpił z wnioskiem o uchylenie tej decyzji dopiero 6 lipca 2021 r., już po wydaniu pozwolenia na budowę nr 842/2021 z dnia 16 marca 2021 r. Nie można pomijać wyroku NSA z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 1253/22, który uchylił rozstrzygnięcia podważające pozwolenie na budowę. Nie można wreszcie pomijać, że Spółka pismem z dnia 14 stycznia 2026 r. poinformowała DWKZ o zamiarze kontynuacji robót, a przez ponad cztery miesiące nie otrzymała odpowiedzi.
Spółka nie kwestionuje znaczenia ochrony zabytków. Kwestionuje natomiast jednostronne przedstawianie sprawy z całkowitym pominięciem wieloletnich działań organów publicznych, uzgodnionego przez DWKZ planu miejscowego, decyzji organów konserwatorskich, prawomocnych rozstrzygnięć sądowych oraz faktu, że inwestor działał w zaufaniu do państwa i obowiązującego prawa.
Jeżeli dziś organ konserwatorski prezentuje stanowisko odmienne od skutków rozstrzygnięć, które wcześniej wydawał lub współtworzył, uzgadniał albo znał, powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić tę zmianę opinii oraz odpowiedzieć na podstawowe pytanie: dlaczego wszystkie te zastrzeżenia nie zostały skutecznie podniesione wtedy, gdy organ konserwatorski uczestniczył w podziale nieruchomości, gdy DWKZ uzgadniał plan miejscowy, gdy kształtowano przeznaczenie terenu i gdy rozstrzygano o przyszłych możliwościach inwestycyjnych tej nieruchomości?
Jesteśmy gotowi rozmawiać o sposobie pokazania historii miejsca, o rozwiązaniach porządkujących teren, o nawiązaniach do dawnego układu oraz o tym, jak Start Park może wzmacniać otoczenie Stadionu Olimpijskiego. Nie możemy jednak zaakceptować narracji, która pomija najważniejsze elementy tej sprawy: decyzję nr 844/2008 dotyczącą podziału nieruchomości, postanowienie DWKZ nr 275/2013 z dnia 26 marca 2013 r., uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia nr XLVI/1106/13 z dnia 27 czerwca 2013 r., decyzję MKZ nr 708/2020 z dnia 7 września 2020 r., decyzję Prezydenta Wrocławia nr 842/2021 z dnia 16 marca 2021 r., opóźnione wystąpienie DWKZ z dnia 6 lipca 2021 r., wyrok NSA z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. II OSK 1253/22, oraz brak odpowiedzi DWKZ na pismo Spółki z dnia 14 stycznia 2026 r.
Start Park będzie realizowany jako obiekt zamieszkania zbiorowego z usługami w parterze, zgodnie z pozwoleniem na budowę pozostającym w obrocie prawnym, w lokalizacji od lat objętej dokumentami planistycznymi dopuszczającymi taką funkcję. Stadion Olimpijski był tu pierwszy. Żużel ma tu zostać. Start Park będzie działał obok stadionu i wzmacniał jego otoczenie przez cały rok, a nie z nim konkurował.

Komunikat z dnia 22.05.2026r

Szanowni Państwo,

Pięć lat temu zaprezentowaliśmy Państwu naszą nową inwestycję pod nazwą Start Park w unikalnym miejscu Wrocławia, na terenach kompleksu sportowo-rekreacyjnego przy Stadionie Olimpijskim. Na etapie realizacji projektu, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr 842/2021 z dnia 16 marca 2021 r., wydanej przez Prezydenta Miasta Wrocławia, inwestycja została objęta nadzwyczajnym postępowaniem kontrolnym. W jego toku Wojewoda Dolnośląski, a następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, stwierdzili nieważność pozwolenia na budowę, przyjmując błędnie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji doszło do czasowego wstrzymania realizacji inwestycji.

Spółka zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcia, konsekwentnie broniąc prawidłowości wydanego pozwolenia. Sprawa została ostatecznie rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który prawomocnym wyrokiem z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 1253/23, uchylił decyzje organów stwierdzające nieważność pozwolenia na budowę oraz przywrócił tę decyzję do obrotu prawnego. Wyrok ten ma charakter wiążący dla organów administracji i sądów, jest prawomocny i niepodważalny oraz stanowi ostateczną instancję decyzyjną w sprawie. Stanowisko to zostało następnie potwierdzone przez Wojewodę Dolnośląskiego w decyzji z dnia 17 marca 2026 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Komplet dokumentów formalno-prawnych, w tym decyzje administracyjne oraz treść prawomocnych orzeczeń sądowych, udostępniony został na stronie projektu pod adresem: https://www.starter.net.pl/en/dokumenty-formalno-prawne/

W dniu 19 marca 2026 Stowarzyszenie SOS Wrocław złożyło wniosek o uchylenie pozwolenia na budowę w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 161 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 161 § 1 KPA ma charakter nadzwyczajny i może dotyczyć wyłącznie ściśle określonych, wyjątkowych przesłanek, takich jak: stan zagrażający życiu lub zdrowiu ludzkiemu, poważne szkody dla gospodarki narodowej lub ważne interesy Państwa.

Żadna z powyższych przesłanek w niniejszej sprawie nie zachodzi, co czyni próbę zastosowania tego trybu całkowicie bezzasadną.

W praktyce oznacza to, że tryb ten nie może być wykorzystywany jako alternatywa dla zakończonych postępowań dotyczących legalności decyzji administracyjnych.

Komunikat z dnia 30.03.2026r

Szanowni Państwo,

informujemy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 1253/23 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1914/22 oraz decyzje organów I i II instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr 842/2021 z dnia 16 marca 2021 r. Prezydenta Miasta Wrocławia udzielającej spółce pod firmą Dolnośląskie Inwestycje S.A. S.K.A. pozwolenia na budowę domu studenckiego wraz z lokalami usługowymi przy ul. Paderewskiego 35 we Wrocławiu (dz. nr 1/8, obręb Zalesie).

W konsekwencji ostateczna i prawomocna decyzja o pozwoleniu na budowę nr 842/2021 z dnia 16 marca 2021 r. powróciła do obrotu prawnego, w związku z czym Spółka posiada uprawnienia do przystąpienia do realizacji robót budowlanych w oparciu o powyższą decyzję.

Jednocześnie Spółka pragnie podkreślić, że posiada pozwolenie konserwatorskie dla planowanej inwestycji (decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 7 września 2020 r., nr 808/2020), które było dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę na etapie jego uzyskiwania. W wyroku z dnia 24 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1891/23 stwierdził, że „upływ terminu określonego w pozwoleniu konserwatorskim nie powoduje, że decyzja przestaje obowiązywać w obrocie prawnym. Pozwolenie konserwatorskie podlega skonsumowaniu i obowiązuje dopóki decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w obrocie prawnym„.

Powyższe rozstrzygnięcia sądów administracyjnych zapadłe w sprawie inwestycji Spółki potwierdzają pełną zgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami, a zawarta w nich ocena prawna jest wiążąca dla sądów, organów administracji publicznej i stron postępowania.

W tym stanie rzeczy Spółka informuje, że zamierza przystąpić do realizacji inwestycji polegającej na budowie domu studenckiego wraz z lokalami usługowymi przy ul. Paderewskiego 35 we Wrocławiu. Pragniemy Państwa zapewnić, że START PARK pozostaje inwestycją przygotowaną z najwyższą starannością, zarówno pod względem architektonicznym, jak i formalnoprawnym, a naszym celem jest stworzenie funkcjonalnej, estetycznej i wpisującej się w charakter dzielnicy przestrzeni, która będzie służyć przyszłym najemcom oraz lokalnej społeczności.

Komunikat z dnia 16.12.2025r